Kribbig

Ze gingen 16 november jl. vroeg op stap richting Utrecht. Twee dochters namen die dag deel aan de “stille mars voor het leven”.  Bij thuiskomst deden ze verslag van een indrukwekkende dag. De jongste had echter één opmerking: “je mocht niet eens praten tijdens de mars”. Ze was echt een (beetje) kribbig.

Ze was trouwens niet de enige. Een vrouw die gevraagd werd naar haar mening over het evenement merkte kribbig op: “Ik schrik dat ze met zovelen zijn”.

Die kribbigheid was ook erg voelbaar rond de verspreiding van de “anti-abortus-folder” van het Platform Zorg voor Leven. Wat een nijdige opmerkingen werden er gemaakt op straat, op social-media, tot in de Tweede Kamer aan toe. Het gaf Gert-Jan Segers een gevoel van vervreemding ten opzichte van coalitiepartner D66, waarbij hij verzuchte: “Dan denk ik: jongens, hoe verschillend zijn wij.”

Nee, nee, ik ga moeilijke dilemma’s rond het ongeboren kind niet bagatelliseren, maar de term “abortus provocatus” komt toch echt uit het Latijn: “aboriri” = vergaan of verloren gaan, “pro-vocare” = oproepen. In die zin is dus anti-abortus: behouden worden.

En dan denk ik aan die engel in Bethlehem die een paar herders dat grote nieuws vertelde: De Zaligmaker (Christus, de Heere) is geboren, liggende in de kribbe.